The Studio #11: Malina Suliman
Met The Studio #11 presenteert Bonnefanten het werk van Malina Suliman, een kunstenaar die persoonlijke ervaringen verbindt met urgente maatschappelijke en politieke vraagstukken. Na haar residentie aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht in 2023 en 2024 ontstond een intensieve samenwerking met het museum, die resulteerde in deze presentatie. Sulimans werk beweegt zich tussen beeldende kunst, performance en activisme en onderzoekt thema’s als vrijheid, identiteit, migratie, uitsluiting en verbondenheid.
Kunst als noodzaak
Voor Suliman is kunst geen vrijblijvende vorm van expressie, maar een fundamentele manier om zich tot de wereld te verhouden. Haar werk ontstaat vanuit een sterke persoonlijke noodzaak en fungeert als middel om bestaande maatschappelijke structuren kritisch te bevragen. Tegelijkertijd biedt het ruimte om alternatieven te verbeelden en nieuwe perspectieven op de toekomst te openen.
Haar beeldtaal is krachtig en direct, vaak versterkt door performances die de fysieke en emotionele impact van haar werk vergroten. Suliman presenteerde haar werk op uiteenlopende internationale podia, waaronder het Institut Français in Kabul, het Van Abbemuseum in Eindhoven, WORM/Het Wilde Weten in Rotterdam, de Verenigde Naties in Brussel, de National Gallery in Islamabad en Museo Casa Rusca in Locarno, waar zij in 2022 een solotentoonstelling realiseerde.
Opgroeien onder onderdrukking
Sulimans levensverhaal vormt een belangrijk uitgangspunt voor haar kunstenaarschap. In Afghanistan groeide zij op in een context van oorlog, geweld en politieke repressie. Als jonge vrouw werd zij geconfronteerd met strenge beperkingen op haar vrijheid: onderwijs, werk en zelfstandig bewegen in de openbare ruimte waren niet vanzelfsprekend.
In die omstandigheden begon zij kunst te maken als vorm van verzet en zelfexpressie. Haar vroege werk was sterk figuratief en feministisch van aard en gaf stem aan ervaringen die binnen het heersende regime nauwelijks zichtbaar mochten zijn. Door haar openlijke kritiek op de machthebbers werd haar positie steeds kwetsbaarder, waardoor zij in 2013 gedwongen werd Afghanistan te verlaten en een nieuw bestaan in Nederland op te bouwen.
De ervaring van ballingschap
Sinds haar vlucht onderzoekt Suliman de gevolgen van gedwongen migratie en het leven tussen verschillende werelden. Haar werk richt zich op thema’s als grenzen, identiteit, ontheemding en de complexe relatie tussen thuis en elders. Daarbij geeft zij vorm aan gevoelens van vervreemding, verlies, heimwee en herinnering, maar ook aan de mechanismen die sociale uitsluiting en ongelijkheid in stand houden.
Vraagstukken rondom gender, klasse, etniciteit en burgerschap spelen hierin een belangrijke rol. Vanuit haar eigen ervaringen laat Suliman zien hoe politieke systemen en maatschappelijke structuren het dagelijks leven van mensen beïnvloeden.
Ondertussen ontwikkelde zij zich verder als kunstenaar. In 2016 behaalde zij haar masterdiploma aan het Dutch Art Institute van ArtEZ. Een jaar later ontving zij de prestigieuze Artist Protection Fund Fellowship en werkte zij samen met het Van Abbemuseum. In 2025 rondde zij bovendien een masteropleiding Choreografie af aan de Stockholm University of the Arts.
Walking in the Sea
Centraal in de tentoonstelling staat Walking in the Sea, een monumentale wereldkaart opgebouwd uit aarde en pigmenten. Het werk ontstond tijdens Sulimans residentie aan de Jan van Eyck Academie en vormt een reflectie op haar persoonlijke ervaringen met migratie, grenzen en mobiliteit.
De installatie onderzoekt de spanning tussen de manier waarop grenzen op kaarten worden weergegeven en de werkelijkheid van mensen die deze grenzen daadwerkelijk moeten oversteken. Vanuit haar positie als Afghaans-Nederlandse kunstenaar stelt Suliman vragen over vrijheid van beweging, toegang en uitsluiting binnen een wereld die geografisch verbonden lijkt, maar politiek sterk verdeeld is.
It’s Time for the Zhar Palawe
Een tweede belangrijk werk in de presentatie is It’s Time for the Zhar Palawe, een geborduurde wereldkaart die voortbouwt op de ideeën uit Walking in the Sea. Voor dit project werkte Suliman samen met zeven borduursters uit verschillende regio’s van Afghanistan.
Met het werk brengt zij niet alleen een belangrijke ambachtelijke traditie uit haar geboorteland onder de aandacht, maar creëert zij ook een vorm van uitwisseling en samenwerking met vrouwen die nog altijd onder moeilijke omstandigheden leven en werken. Het wandkleed gaat bovendien een inhoudelijke dialoog aan met de beroemde Mappe-serie van de Italiaanse kunstenaar Alighiero Boetti.
Stergi pa Laara (My Eyes Are Waiting for You on Your Way)
In Stergi pa Laara (My Eyes Are Waiting for You on Your Way) richt Suliman zich op een uiterst persoonlijk hoofdstuk uit haar leven. Het werk is gebaseerd op het verhoor dat zij onderging tijdens haar asielprocedure in Nederland en legt de emotionele impact bloot van bureaucratische processen die het leven van vluchtelingen diepgaand beïnvloeden.
Door haar eigen verhaal centraal te stellen, maakt Suliman zichtbaar hoe individuele ervaringen verweven zijn met grotere politieke en institutionele systemen.
Een werk in ontwikkeling
Een bijzonder onderdeel van The Studio #11 is dat bezoekers het maakproces van Walking in the Sea van dichtbij kunnen volgen. Tot aan de opening werkt Suliman regelmatig in de tentoonstellingsruimte zelf, waardoor het publiek inzicht krijgt in de totstandkoming van het werk en de keuzes die daarbij een rol spelen.
De presentatie wordt afgesloten met een grootschalige performance op 6 september. Tijdens deze slotmanifestatie krijgt het publiek de unieke gelegenheid om letterlijk over Walking in the Sea te lopen en zo onderdeel te worden van het werk en de vragen die het oproept.
Meer informatie Malina Suliman
Foto: Malina Suliman, Walking in the Sea (detailfoto site-specific installatie Jan van Eyck Academie, 2024). Foto Romy Finke
Tags
Met The Studio #11 presenteert Bonnefanten het werk van Malina Suliman, een kunstenaar die persoonlijke ervaringen verbindt met urgente maatschappelijke en politieke vraagstukken. Na haar residentie aan de Jan van Eyck Academie in Maastricht in 2023 en 2024 ontstond een intensieve samenwerking met het museum, die resulteerde in deze presentatie. Sulimans werk beweegt zich tussen beeldende kunst, performance en activisme en onderzoekt thema’s als vrijheid, identiteit, migratie, uitsluiting en verbondenheid.
Kunst als noodzaak
Voor Suliman is kunst geen vrijblijvende vorm van expressie, maar een fundamentele manier om zich tot de wereld te verhouden. Haar werk ontstaat vanuit een sterke persoonlijke noodzaak en fungeert als middel om bestaande maatschappelijke structuren kritisch te bevragen. Tegelijkertijd biedt het ruimte om alternatieven te verbeelden en nieuwe perspectieven op de toekomst te openen.
Haar beeldtaal is krachtig en direct, vaak versterkt door performances die de fysieke en emotionele impact van haar werk vergroten. Suliman presenteerde haar werk op uiteenlopende internationale podia, waaronder het Institut Français in Kabul, het Van Abbemuseum in Eindhoven, WORM/Het Wilde Weten in Rotterdam, de Verenigde Naties in Brussel, de National Gallery in Islamabad en Museo Casa Rusca in Locarno, waar zij in 2022 een solotentoonstelling realiseerde.
Opgroeien onder onderdrukking
Sulimans levensverhaal vormt een belangrijk uitgangspunt voor haar kunstenaarschap. In Afghanistan groeide zij op in een context van oorlog, geweld en politieke repressie. Als jonge vrouw werd zij geconfronteerd met strenge beperkingen op haar vrijheid: onderwijs, werk en zelfstandig bewegen in de openbare ruimte waren niet vanzelfsprekend.
In die omstandigheden begon zij kunst te maken als vorm van verzet en zelfexpressie. Haar vroege werk was sterk figuratief en feministisch van aard en gaf stem aan ervaringen die binnen het heersende regime nauwelijks zichtbaar mochten zijn. Door haar openlijke kritiek op de machthebbers werd haar positie steeds kwetsbaarder, waardoor zij in 2013 gedwongen werd Afghanistan te verlaten en een nieuw bestaan in Nederland op te bouwen.
De ervaring van ballingschap
Sinds haar vlucht onderzoekt Suliman de gevolgen van gedwongen migratie en het leven tussen verschillende werelden. Haar werk richt zich op thema’s als grenzen, identiteit, ontheemding en de complexe relatie tussen thuis en elders. Daarbij geeft zij vorm aan gevoelens van vervreemding, verlies, heimwee en herinnering, maar ook aan de mechanismen die sociale uitsluiting en ongelijkheid in stand houden.
Vraagstukken rondom gender, klasse, etniciteit en burgerschap spelen hierin een belangrijke rol. Vanuit haar eigen ervaringen laat Suliman zien hoe politieke systemen en maatschappelijke structuren het dagelijks leven van mensen beïnvloeden.
Ondertussen ontwikkelde zij zich verder als kunstenaar. In 2016 behaalde zij haar masterdiploma aan het Dutch Art Institute van ArtEZ. Een jaar later ontving zij de prestigieuze Artist Protection Fund Fellowship en werkte zij samen met het Van Abbemuseum. In 2025 rondde zij bovendien een masteropleiding Choreografie af aan de Stockholm University of the Arts.
Walking in the Sea
Centraal in de tentoonstelling staat Walking in the Sea, een monumentale wereldkaart opgebouwd uit aarde en pigmenten. Het werk ontstond tijdens Sulimans residentie aan de Jan van Eyck Academie en vormt een reflectie op haar persoonlijke ervaringen met migratie, grenzen en mobiliteit.
De installatie onderzoekt de spanning tussen de manier waarop grenzen op kaarten worden weergegeven en de werkelijkheid van mensen die deze grenzen daadwerkelijk moeten oversteken. Vanuit haar positie als Afghaans-Nederlandse kunstenaar stelt Suliman vragen over vrijheid van beweging, toegang en uitsluiting binnen een wereld die geografisch verbonden lijkt, maar politiek sterk verdeeld is.
It’s Time for the Zhar Palawe
Een tweede belangrijk werk in de presentatie is It’s Time for the Zhar Palawe, een geborduurde wereldkaart die voortbouwt op de ideeën uit Walking in the Sea. Voor dit project werkte Suliman samen met zeven borduursters uit verschillende regio’s van Afghanistan.
Met het werk brengt zij niet alleen een belangrijke ambachtelijke traditie uit haar geboorteland onder de aandacht, maar creëert zij ook een vorm van uitwisseling en samenwerking met vrouwen die nog altijd onder moeilijke omstandigheden leven en werken. Het wandkleed gaat bovendien een inhoudelijke dialoog aan met de beroemde Mappe-serie van de Italiaanse kunstenaar Alighiero Boetti.
Stergi pa Laara (My Eyes Are Waiting for You on Your Way)
In Stergi pa Laara (My Eyes Are Waiting for You on Your Way) richt Suliman zich op een uiterst persoonlijk hoofdstuk uit haar leven. Het werk is gebaseerd op het verhoor dat zij onderging tijdens haar asielprocedure in Nederland en legt de emotionele impact bloot van bureaucratische processen die het leven van vluchtelingen diepgaand beïnvloeden.
Door haar eigen verhaal centraal te stellen, maakt Suliman zichtbaar hoe individuele ervaringen verweven zijn met grotere politieke en institutionele systemen.
Een werk in ontwikkeling
Een bijzonder onderdeel van The Studio #11 is dat bezoekers het maakproces van Walking in the Sea van dichtbij kunnen volgen. Tot aan de opening werkt Suliman regelmatig in de tentoonstellingsruimte zelf, waardoor het publiek inzicht krijgt in de totstandkoming van het werk en de keuzes die daarbij een rol spelen.
De presentatie wordt afgesloten met een grootschalige performance op 6 september. Tijdens deze slotmanifestatie krijgt het publiek de unieke gelegenheid om letterlijk over Walking in the Sea te lopen en zo onderdeel te worden van het werk en de vragen die het oproept.
Meer informatie Malina Suliman
Foto: Malina Suliman, Walking in the Sea (detailfoto site-specific installatie Jan van Eyck Academie, 2024). Foto Romy Finke