I Didn’t Cross The Border, The Border Crossed Me
Van 17 oktober 2026 tot en met 14 maart 2027 presenteert het cultuurhistorische Museum W in Weert de groepstentoonstelling I Didn’t Cross The Border, The Border Crossed Me. Deze tentoonstelling, met ruim dertig kunstwerken van zestien kunstenaars, onderzoekt de invloed van fysieke, culturele, maatschappelijke en persoonlijke grenzen op identiteit, zingeving en menselijkheid. Te zien is werk van Maja Irene Bolier, Eli Content, Miriam Cahn, Nan Goldin, Frans van Hoek, Duane Michals, Dakota Magdalena Mokhammad, Prins Nicolas, Hemaseh Manawi Rad, Denys Shantar, Anne Silverstrand Forest, Leon Stoffelen, Koes Staassen, Silvia B., Charles Vos en Hanneke Wetzer.
Zichtbare en onzichtbare grenzen
I Didn’t Cross The Border, The Border Crossed Me gaat over zichtbare en onzichtbare grenzen. Landsgrenzen, culturele grenzen, normen rond gender en seksualiteit, ideeën over thuis en herkomst, en scheidslijnen tussen wat acceptabel is of afwijkend: zij lopen er als een rode draad doorheen.
De tentoonstelling is samengesteld door curator Haiko Sleumer en omvat werk uit de collecties van Museum W, Collectie G+W Nederland en Jo Brunenberg en nieuw werk van jonge kunstenaars. De vormgeving is in handen van Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk van ontwerpstudio Kiki & Joost. In elke zaal is spoken word te horen van Salma Ali, voormalig stadsdichter van Weert.
Jonge kunstenaars, nieuwe werken en onzichtbare scheidslijnen
Naast gevestigde namen presenteert deze tentoonstelling ook jonge kunstenaars en nieuwe werken. Zo creëerde Dakota Magdalena Mokhammad (1998) afgelopen zomer speciaal voor Museum W in het Tilburgse TextielLab een nieuw wandkleed. Dit werk is een ode aan haar Afghaanse oma die ze nooit heeft gekend. Door oorlog en geweld zijn veel oude Afghaanse verhalen verloren gegaan. Ook de geschiedenis van Mokhammads oma. Door het bestuderen van online bronnen, zoals oude landkaarten, Afghaanse literatuur en prenten, leerde Mokhammad haar overleden oma alsnog beter kennen: een postume ontmoeting, niet in het echt, maar op het internet.
Speciaal voor Museum W maakte conceptueel kunstenaar Frans van Hoek (1997) de Kids Map Weert (2026). In dit werk lieten 23 leerlingen van groep 3/4 van de Weertse basisschool De Kameleon hun fantasie de vrije loop: zij tekenden een wereldkaart in waarop alleen de contouren van de continenten stonden aangegeven.
Hun wereldkaart werd een kaart zonder harde lijnen, zonder conflict, en zonder de ballast van volwassen logica. Toch dient ook hier de realiteit zich aan: een Libanese vlag, getekend door een kind dat weet wat het betekent om noodgedwongen een grens over te moeten.
Denys Shantar (1997), een in Antwerpen gevestigde Oekraïens-Zwitserse kunstenaar, toont textielwerken waarin hij onderwerpen als religie, migratie, queerness en de oorlog in Oekraïne aankaart. Shantar had in 2026 een solotentoonstelling in M HKA in Antwerpen.
Hemaseh Manawi Rad (1995) toont textiele werken. Hierin onderzoekt zij, vanuit een Iraans-Nederlands perspectief, het complexe thuisgevoel voor mensen met een migratieachtergrond in de Nederlandse samenleving.
Kunstenaar Hanneke Wetzer (1979) presenteert voor het eerst haar ‘lockdownbuddy’: de realistische pop Nadiah. Wetzer documenteerde haar alledaagse leven met Nadiah, een sexdoll die ze als buddy omarmde, in een serie foto’s en tekeningen genaamd Living Alone (Together). Dit langlopende kunstproject is een intieme, speelse en ontroerende verkenning van eenzaamheid, verbondenheid en menselijkheid tijdens de coronapandemie.
Queer Spaces
Het werk van meerdere kunstenaars, waaronder Leon Stoffelen, Koes Staassen, Denys Shantar en Nan Goldin, richt zich op queer spaces, gender, seksualiteit en het lichaam. Zo toont de foto Matt and Lewis in the tub (1988), van de beroemde Amerikaanse kunstenaar Nan Goldin, twee elkaar omhelzende mannen in een badkuip. Goldin staat bekend om haar directe en rauwe foto’s, vaak momentopnames uit het leven van personen uit haar vriendenkring. In dit geval registreert zij de intimiteit tussen twee mannen in bad die, in de context van die tijd, werd overschaduwd door de aids-crisis en bijkomende homofobie en discriminatie van de queergemeenschap.
Tentoonstellingsontwerp door Kiki & Joost
Ontwerpstudio Kiki & Joost vertaalde het thema van de tentoonstelling naar ruimtelijke ingrepen die het begrip grens zichtbaar of voelbaar maken. Meteen al in de eerste ruimte stuit de bezoeker op een aantal zwarte lijnen, waarvan er een de vloer doorkruist: stap je eroverheen? Elders vraagt ook een installatie van glazen kralen in een mistige, intieme setting om een eigen keuze: laat je je raken of bewaar je afstand? En waarom hangt dat werk van Nan Goldin niet centraal in de ruimte maar achter een wand?
Tijdens de Dutch Design Week (van 17 t/m 25 oktober) toont ontwerpersduo Kiki & Joost de maquette van deze tentoonstelling in hun studio aan de Gabriël Metsulaan 1 in Eindhoven.
Spoken word van Salma Ali
In elke tentoonstellingszaal klinkt het spoken word van Salma Ali (2006), voormalig stadsdichter van Weert. Salma is geboren in Caïro, Egypte. Als baby van acht maanden kwam zij met haar ouders naar Nederland. In haar teksten spreekt zij, op basis van persoonlijke ervaringen, over thema’s als identiteit en opgroeien tussen twee culturen. Haar bijdrage verbindt op associatieve wijze de diversiteit aan verhalen, beelden, tekeningen en schilderijen in de tentoonstelling.
Salma Ali: “Ik ben een kind uit Nietsland, altijd wel op zoek naar iets.”
Over ontwerpstudio Kiki & Joost
Kiki & Joost is de ontwerpstudio van Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk in Eindhoven. De studio werkt op het snijvlak van design, kunst, ambacht en materiaalonderzoek en maakt objecten, meubels, installaties en ruimtelijke ontwerpen. Kenmerkend voor het werk van Kiki & Joost zijn de aandacht voor het maakproces, de verbeeldingskracht van materialen en de manier waarop objecten en ruimtes verhalen kunnen oproepen. De studio werkt internationaal en realiseerde projecten en samenwerkingen met onder meer het Rijksmuseum, Centraal Museum Utrecht, TextielMuseum Tilburg, Moooi, Hermès en Google.
Gerelateerde evenementen
Tags
Van 17 oktober 2026 tot en met 14 maart 2027 presenteert het cultuurhistorische Museum W in Weert de groepstentoonstelling I Didn’t Cross The Border, The Border Crossed Me. Deze tentoonstelling, met ruim dertig kunstwerken van zestien kunstenaars, onderzoekt de invloed van fysieke, culturele, maatschappelijke en persoonlijke grenzen op identiteit, zingeving en menselijkheid. Te zien is werk van Maja Irene Bolier, Eli Content, Miriam Cahn, Nan Goldin, Frans van Hoek, Duane Michals, Dakota Magdalena Mokhammad, Prins Nicolas, Hemaseh Manawi Rad, Denys Shantar, Anne Silverstrand Forest, Leon Stoffelen, Koes Staassen, Silvia B., Charles Vos en Hanneke Wetzer.
Zichtbare en onzichtbare grenzen
I Didn’t Cross The Border, The Border Crossed Me gaat over zichtbare en onzichtbare grenzen. Landsgrenzen, culturele grenzen, normen rond gender en seksualiteit, ideeën over thuis en herkomst, en scheidslijnen tussen wat acceptabel is of afwijkend: zij lopen er als een rode draad doorheen.
De tentoonstelling is samengesteld door curator Haiko Sleumer en omvat werk uit de collecties van Museum W, Collectie G+W Nederland en Jo Brunenberg en nieuw werk van jonge kunstenaars. De vormgeving is in handen van Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk van ontwerpstudio Kiki & Joost. In elke zaal is spoken word te horen van Salma Ali, voormalig stadsdichter van Weert.
Jonge kunstenaars, nieuwe werken en onzichtbare scheidslijnen
Naast gevestigde namen presenteert deze tentoonstelling ook jonge kunstenaars en nieuwe werken. Zo creëerde Dakota Magdalena Mokhammad (1998) afgelopen zomer speciaal voor Museum W in het Tilburgse TextielLab een nieuw wandkleed. Dit werk is een ode aan haar Afghaanse oma die ze nooit heeft gekend. Door oorlog en geweld zijn veel oude Afghaanse verhalen verloren gegaan. Ook de geschiedenis van Mokhammads oma. Door het bestuderen van online bronnen, zoals oude landkaarten, Afghaanse literatuur en prenten, leerde Mokhammad haar overleden oma alsnog beter kennen: een postume ontmoeting, niet in het echt, maar op het internet.
Speciaal voor Museum W maakte conceptueel kunstenaar Frans van Hoek (1997) de Kids Map Weert (2026). In dit werk lieten 23 leerlingen van groep 3/4 van de Weertse basisschool De Kameleon hun fantasie de vrije loop: zij tekenden een wereldkaart in waarop alleen de contouren van de continenten stonden aangegeven.
Hun wereldkaart werd een kaart zonder harde lijnen, zonder conflict, en zonder de ballast van volwassen logica. Toch dient ook hier de realiteit zich aan: een Libanese vlag, getekend door een kind dat weet wat het betekent om noodgedwongen een grens over te moeten.
Denys Shantar (1997), een in Antwerpen gevestigde Oekraïens-Zwitserse kunstenaar, toont textielwerken waarin hij onderwerpen als religie, migratie, queerness en de oorlog in Oekraïne aankaart. Shantar had in 2026 een solotentoonstelling in M HKA in Antwerpen.
Hemaseh Manawi Rad (1995) toont textiele werken. Hierin onderzoekt zij, vanuit een Iraans-Nederlands perspectief, het complexe thuisgevoel voor mensen met een migratieachtergrond in de Nederlandse samenleving.
Kunstenaar Hanneke Wetzer (1979) presenteert voor het eerst haar ‘lockdownbuddy’: de realistische pop Nadiah. Wetzer documenteerde haar alledaagse leven met Nadiah, een sexdoll die ze als buddy omarmde, in een serie foto’s en tekeningen genaamd Living Alone (Together). Dit langlopende kunstproject is een intieme, speelse en ontroerende verkenning van eenzaamheid, verbondenheid en menselijkheid tijdens de coronapandemie.
Queer Spaces
Het werk van meerdere kunstenaars, waaronder Leon Stoffelen, Koes Staassen, Denys Shantar en Nan Goldin, richt zich op queer spaces, gender, seksualiteit en het lichaam. Zo toont de foto Matt and Lewis in the tub (1988), van de beroemde Amerikaanse kunstenaar Nan Goldin, twee elkaar omhelzende mannen in een badkuip. Goldin staat bekend om haar directe en rauwe foto’s, vaak momentopnames uit het leven van personen uit haar vriendenkring. In dit geval registreert zij de intimiteit tussen twee mannen in bad die, in de context van die tijd, werd overschaduwd door de aids-crisis en bijkomende homofobie en discriminatie van de queergemeenschap.
Tentoonstellingsontwerp door Kiki & Joost
Ontwerpstudio Kiki & Joost vertaalde het thema van de tentoonstelling naar ruimtelijke ingrepen die het begrip grens zichtbaar of voelbaar maken. Meteen al in de eerste ruimte stuit de bezoeker op een aantal zwarte lijnen, waarvan er een de vloer doorkruist: stap je eroverheen? Elders vraagt ook een installatie van glazen kralen in een mistige, intieme setting om een eigen keuze: laat je je raken of bewaar je afstand? En waarom hangt dat werk van Nan Goldin niet centraal in de ruimte maar achter een wand?
Tijdens de Dutch Design Week (van 17 t/m 25 oktober) toont ontwerpersduo Kiki & Joost de maquette van deze tentoonstelling in hun studio aan de Gabriël Metsulaan 1 in Eindhoven.
Spoken word van Salma Ali
In elke tentoonstellingszaal klinkt het spoken word van Salma Ali (2006), voormalig stadsdichter van Weert. Salma is geboren in Caïro, Egypte. Als baby van acht maanden kwam zij met haar ouders naar Nederland. In haar teksten spreekt zij, op basis van persoonlijke ervaringen, over thema’s als identiteit en opgroeien tussen twee culturen. Haar bijdrage verbindt op associatieve wijze de diversiteit aan verhalen, beelden, tekeningen en schilderijen in de tentoonstelling.
Salma Ali: “Ik ben een kind uit Nietsland, altijd wel op zoek naar iets.”
Over ontwerpstudio Kiki & Joost
Kiki & Joost is de ontwerpstudio van Kiki van Eijk en Joost van Bleiswijk in Eindhoven. De studio werkt op het snijvlak van design, kunst, ambacht en materiaalonderzoek en maakt objecten, meubels, installaties en ruimtelijke ontwerpen. Kenmerkend voor het werk van Kiki & Joost zijn de aandacht voor het maakproces, de verbeeldingskracht van materialen en de manier waarop objecten en ruimtes verhalen kunnen oproepen. De studio werkt internationaal en realiseerde projecten en samenwerkingen met onder meer het Rijksmuseum, Centraal Museum Utrecht, TextielMuseum Tilburg, Moooi, Hermès en Google.