‘Staken en Straf’ werpt nieuw licht op de oorlogsjaren in de Mijnstreek
De tentoonstelling Staken en Straf neemt bezoekers mee naar twee bepalende hoofdstukken uit de geschiedenis van de Limburgse Mijnstreek tijdens en direct na de Tweede Wereldoorlog. Centraal staan de April-meistakingen van 1943 en de inzet van veroordeelde collaborateurs in de mijnen na de bevrijding.
In het voorjaar van 1943 komt een golf van protest op gang nadat de Duitse bezetter Nederlandse oud-militairen oproept voor dwangarbeid in Duitsland. Door het hele land leggen werknemers massaal het werk neer. Ook in de Limburgse mijnen sluiten veel arbeiders zich aan bij deze verzetsactie, ondanks de zware consequenties die hen boven het hoofd hangen. De staking groeit uit tot een van de grootste vormen van openlijk verzet tegen de bezetter tijdens de oorlog.
Na de bevrijding krijgt het werk in de mijnen een andere betekenis. Nederland staat voor de uitdaging om het land te herstellen en tegelijkertijd mensen die met de bezetter hebben samengewerkt ter verantwoording te roepen. Omdat de mijnindustrie kampt met een groot tekort aan arbeidskrachten, worden vanaf 1945 ook politieke delinquenten ingezet in de Limburgse mijnen. Daarmee worden de mijnen niet alleen een plek van productie en wederopbouw, maar ook van straf en maatschappelijke afrekening.
Aan de hand van persoonlijke getuigenissen, historische documenten, foto’s en authentieke voorwerpen laat de tentoonstelling zien welke impact deze gebeurtenissen hadden op mijnwerkers, hun families en de bredere gemeenschap.
Staken en Straf vertelt een verhaal over moed, keuzes, gevolgen en herstel, en laat zien hoe de Limburgse mijnen tijdens en na de oorlog een bijzondere rol speelden in zowel verzet als vergelding.
Tags
De tentoonstelling Staken en Straf neemt bezoekers mee naar twee bepalende hoofdstukken uit de geschiedenis van de Limburgse Mijnstreek tijdens en direct na de Tweede Wereldoorlog. Centraal staan de April-meistakingen van 1943 en de inzet van veroordeelde collaborateurs in de mijnen na de bevrijding.
In het voorjaar van 1943 komt een golf van protest op gang nadat de Duitse bezetter Nederlandse oud-militairen oproept voor dwangarbeid in Duitsland. Door het hele land leggen werknemers massaal het werk neer. Ook in de Limburgse mijnen sluiten veel arbeiders zich aan bij deze verzetsactie, ondanks de zware consequenties die hen boven het hoofd hangen. De staking groeit uit tot een van de grootste vormen van openlijk verzet tegen de bezetter tijdens de oorlog.
Na de bevrijding krijgt het werk in de mijnen een andere betekenis. Nederland staat voor de uitdaging om het land te herstellen en tegelijkertijd mensen die met de bezetter hebben samengewerkt ter verantwoording te roepen. Omdat de mijnindustrie kampt met een groot tekort aan arbeidskrachten, worden vanaf 1945 ook politieke delinquenten ingezet in de Limburgse mijnen. Daarmee worden de mijnen niet alleen een plek van productie en wederopbouw, maar ook van straf en maatschappelijke afrekening.
Aan de hand van persoonlijke getuigenissen, historische documenten, foto’s en authentieke voorwerpen laat de tentoonstelling zien welke impact deze gebeurtenissen hadden op mijnwerkers, hun families en de bredere gemeenschap.
Staken en Straf vertelt een verhaal over moed, keuzes, gevolgen en herstel, en laat zien hoe de Limburgse mijnen tijdens en na de oorlog een bijzondere rol speelden in zowel verzet als vergelding.