De katholieke kerk ziet transgenders als een groot probleem. Veel kwesties die in “Het Grote Roze Boek voor de Katholieke Kerk” worden besproken, komen hier aan bod. Er blijken veel transmannen in die kerk actief te zijn geweest.
Transgender vrouwen waren minder zichtbaar. De katholieke kerk stond echter niet onwelwillend tegenover castraties. Enkele heiligen uit het Limburgse land passeren met andere castraten de revue. “Het Grote Roze Boek voor de Katholieke Kerk” beschrijft ook toonaangevende Limburgse kunstenaars die verwijzingen maakten naar ‘ontmande’ heiligen. Met denkbeelden van sjamanen, waarvan velen homo- en transseksueel waren, worden heiligenbeelden geanalyseerd. De verbeelding van het innerlijke van die heiligen is onderhevig aan wetmatigheden en sluit haarfijn aan op bijvoorbeeld Tibetaanse medische schilderingen.
Mystiek en westerse wetenschap gaan naadloos in elkaar over en komen sterk terug in Het Grote Roze Boek voor de Katholieke Kerk. Als in een huwelijk worden zij tot een nieuwe eenheid gebracht.
Door hun innerlijk huwelijksprocessen zijn sommige katholieke heiligen goden in andere culturen die vrijelijk van geslacht veranderen. Die innerlijke vaardigheid lijkt haast verloren te zijn geraakt. Volgens Thomas More komt die vaardigheid terug als religie wetenschappelijk is onderbouwd. Deze innerlijke reis vol hilarische situaties, overbrugt tegenstellingen tussen kunst en wetenschap, man en vrouw, islam en christendom. Het mystieke huwelijk, de éénwording, wordt in dit boek sprookjesachtig en kleurrijk bezongen in termen van de 21ste eeuw dankzij een bonte stoet transgender heiligen.
