De ijskoude wind joeg door de smalle kantelen van Kasteel Hoensbroek, alsof de geesten van het verleden zich roerden. Binnen in de dikke muren brandde slechts een flakkerend haardvuur, dat vreemde, dansende schaduwen wierp over de portretten van voorouders. Heer Arnold zat voor zijn haard, verteerd door schulden en de angst alles te verliezen. Zijn voorouderlijk slot dreigde door een wrede schuldeiser te worden afgepakt. In pure wanhoop sprak hij de woorden uit die niemand ooit had mogen fluisteren.
Die nacht werd de kasteelpoort niet geopend door een bode, maar door een verstikkende stilte. Een gestalte in een mantel zo zwart als de nacht verscheen uit het niets. Het was een duister pact dat werd gesloten in de schaduw van de machtige toren; rijkdom in ruil voor de ziel van de heer des huizes zodra de klok twaalf uur zou slaan op oudejaarsavond. Arnold tekende met trillende hand, verblind door de belofte van macht en het behoud van zijn geliefde bestemming.
De jaren die volgden brachten ongekende weelde naar het Limburgse landgoed. De graanvelden bogen onder het gewicht van de oogst en de kelders puilden uit van het goud. Maar geluk bracht het de kasteelheer allerminst. Arnold dwaalde als een schim door zijn eigen vertrekken, geplaagd door slapeloze nachten en de tikkende klok in de grote hal. Elk geluid klonk als naderend onheil, elke zucht van de wind leek een fluistering van zijn naderende einde. Hij zocht vergeefs naar verlossing in de diepe bossen en langs de donkere paden rondom het kasteel, maar de duisternis liet zich niet ontvluchten.
Toen de dertiende en laatste oudejaarsavond aanbrak, sloeg de klok in de donkere toren met een dreun die door merg en been ging. Een ijzige windstoot blies alle fakkels in het kasteel in één keer doof. Toen het eerste ochtendlicht door de vensters viel, was Heer Arnold spoorloos verdwenen. Slechts een zwavelgeur en een diepe, zwarte schroeiplek op de stenen vloer bleven achter als stille getuigen van de prijs der zonde. Sindsdien fluisteren bewoners dat je tijdens stormachtige winternachten nog steeds het gekreun van een eenzame ridder hoort, dwalend door de eeuwenoude gangen, eeuwig gevangen in zijn eigen hebzucht.